Eefje Roodenburg, De Teens, Nijmegen
Dankzij het forum van Code Music had ik dit jaar extra veel zin in dit festival. Ik zou veel mensen leren kennen die ik eigenlijk al een beetje kende. En ja, het klinkt cliché, maar Rijsbergen 2006 was nog fantastischer dan de 5 ‘Rijsbergens’ die ik al had meegemaakt en dit kwam mede doordat het niveau hoog was dit jaar. Erg hoog. Ik wist dat het heel moeilijk zou worden voor De Teens om aan de toch redelijk hoge verwachtingen te voldoen. Naar mate ik meer koren gehoord had, zag ik ons koortje steeds een plaatsje lager zakken. Nou was de eindplaats natuurlijk niet het aller belangrijkste, dus ik kon in ieder geval de zaterdag nog heerlijk ontspannen. Gelukkig maar, want het was te heet om je ook maar ergens druk om te maken.
Na nog even gefeest te hebben ben ik toch maar op tijd gaan slapen, om de volgende dag samen met mijn zusje te beginnen met ochtend gymnastiek op de reuze trampoline; nog eventjes alles wat ons te wachten stond vergeten. Maar, uiteindelijk moest ik er dan toch aan geloven: die afschuwelijke zenuwen. Jammer genoeg heb ik het blok waar PaMa en St. Lucas in zongen niet kunnen horen, of misschien was dit uiteindelijk maar beter ook. Als allerlaatste koor zingen na SoW Houten en Chantiel was niet niks. SoW vond ik fris en beter dit jaar en Chantiel…tja, uitzonderlijk goed. Of hun repertoire van dit jaar nou wel of niet bij dit festival past, ik heb met open mond zitten luisteren.
Om 15:20, na Chantiel, was het moment daar; De Teens mocht aantreden. Ik was zenuwachtig, zo zenuwachtig, erger dan de andere jaren. Dit werd waarschijnlijk veroorzaakt door het feit dat ik dit jaar ineens nog een stuk of 20 mensen extra kende die ons optreden kwam beoordelen, waaronder mijn papa en mama. Daarnaast voelde ik natuurlijk de hete adem van de vele goede koren in mijn nek. Na een hip en snel praatje van Myrthe, mijn zusje, konden we dan eindelijk van start. En zoals de repetitie die middag al beloofde; het liep op rolletjes. Zelfs Adiemus, waar wij allen zo voor vreesden (behalve de diri), ging goed. Erg goed, bleek later uit de reacties van de mensen in de kerk en het juryrapport.
De jury kwam snel met de uitslag, althans, zo leek het. Of was het het optreden van de kinderkoren die de tijd zo goed doodde? In ieder geval, de jury had hun oordeel klaar, te beginnen met de nummer 6. Maar één gedachte ging door mij heen: als wij niet als zesde genoemd worden, waren we het noemen dit jaar blijkbaar niet waard. De blijdschap was dan ook groot, de jury vond ons wel het noemen waard; De Teens heeft de zesde plaats veroverd. De trots kwam wat later, maar hij was (en is) er in ieder geval wel.
Eefje